Sinds de vorige post zijn Dorien en ik een paar dagen naar de zee geweest. We hadden ons verwacht aan palmbomen, kokosnoten, zand en zee en dat was allemaal overvloedig aanwezig. Gratis bij inbegrepen: onnoemelijke hitte, enorm veel volk, verkopers van alle prul die je je kan indenken, Amerikanen en een beetje regen en onweer.
We vertrokken maandag met de bus naar Guayabitos, het strand voor de armen, zoals ze hier zeggen. De bus van hier naar daar doet er ongeveer vijf uur over en gaat door berg en dal, wat al eens voor een misselijkheidsaanval kan zorgen. Bovendien staat de airco op ijskoud en zonder pulleke maakt dat de temperatuursschok gigantisch wanneer je dan uitstapt in een plakkerige 36 graden. Door die plakkerigheid hadden we niet echt veel zin om te lang naar een slaapplek te zoeken, dus stelden we ons tevreden met een enorme kamer met twee tweepersoonsbedden, airco en gratis ontbijt. De prijs was navenant. De groep mannen met glitternagellak op hun tenen, Gucci-handtassen en hotpants die al bij ons op de bus zat sinds Guadalajara, had hetzelfde idee gehad en sliep dus twee kamers verder. Bij de verkenning van het strand en van het dorpje, werden de eerste paradijsfoto’s getrokken.
Onze tweede dag in Guayabitos begonnen we met eieren, bonen en tortilla’s. Meteen na het ontbijt gingen we op zoek naar een ander hotel, wat we met de hulp van een Amerikaanse fluit (maar dat mag ik niet zeggen) redelijk snel vonden. Onze nieuwe kamer was een gloeiend hete cel van 2 meter op 2, met een klein tweepersoonsbed en een airco die niet werkte. Goedkoper was het wel. De namiddag brachten op het strand door, onder een gehuurde parasol, zwemmend in de oceaan van wel 30 graden, de verkopers van ons afslaand. Zwemmen in de Pacifische Oceaan: check! We sloten de avond af met verbrande billen en een pizza met te veel chili die pas na een kwartier begon te pikken gelijk zot. Die nacht sliepen we bijna niet dankzij een gigantisch onweer, zoals je nog nooit meegemaakt hebt, samen met drukkende hitte en een stom bed. De dag nadien vertrokken we met een enthousiaste taxichauffeur en de bus naar Puerto Vallarta. Eindindruk van Guayabitos: heel Mexicaans, veel volk in de vakantieperiode, verschrikkelijk heet, niet voor langer dan 2 dagen, maar wel plezant.
In Puerto Vallarta vielen we al meteen van onze stok van de grootte van de stad. Terwijl we ons installeerden in de enige hostel van de buurt, begon het al te regenen. Mijn humeur – erg afhankelijk van het zongehalte – was al snel even mistroostig als het weer en de miljarden luidruchtige Amerikanen rondom mij konden daar weinig aan veranderen in goede zin. Puerto Vallarta is in mijn ogen eigenlijk een fake en overdreven toeristisch vakantieoord voor rijke Amerikanen en het feit dat ook wij als Amerikanen aanzien werden en overal in het Engels aangesproken werden, stond me niet echt aan. Gelukkig brak de zon door tegen het einde van de namiddag en vonden we leuke plaatsjes om te zitten en te eten. Tegen de avond keken we naar de zonsondergang aan het strand en nadien keerden we terug naar de hostel. Daar leerden we onze kamergenoten kennen: Amerikanen die al vijf dagen aan een stuk overdag op het strand lagen en ‘s avonds naar discotheken gingen. Anyway, we knorden die nacht als een beer in winterslaap.
De volgende dag stonden we relatief vroeg op om een boot naar een tropisch wit strand wat verderop te nemen. Het bootje liet even op zich wachten, maar was wel cool. Ondanks het feit dat het geen walvissenseizoen is, hebben we toch een walvissenstaart gezien, waarvan ik de foto jullie uiteraard niet kan onthouden. Dat we echt in een toeristenbedoening zaten, konden we duidelijk zien aan de Titanic-taferelen in de zee. Kweetniethoeveel mensen die met een reddingsvest staan te drummen om in het water te mogen om te snorkelen. Hilarisch om te zien. Na 40 minuten in de boot kwamen we aan op Yelapa, een zogenaamd “authentiek” Indiaans dorpje. Een jochie speelde gids tot aan de waterval in het woud, wat op zich wel cool en mooi was. Maar toen er plotseling Amerikaanse vreugdekreten weerklonken die zelfs in de film overdreven zouden zijn, was ik snel weg. Brr, echt niet mijn ding op die manier. Enfin, die namiddag was wel leuk en de oceaan daar was veel properder, blauwer, wilder en dieper, heel leuk om te zwemmen. Terug in Puerto Vallarta vonden we een sjiek marktje, waar alle verkoopsters blij waren om eens ordinair Spaans te kunnen spreken. Want inderdaad: ondertussen is het verschrikkelijk moeilijk geworden om van Spaans naar Engels of Frans over te schakelen. Het is zelfs zover gekomen dat als ik ‘s nachts wakker word van Dorien op kakkerlakkenvangst, ik in het Spaans vraag wat er aan de hand is. Die avond in Puerto Vallarta was nog heel leuk, in een supercool restaurantje waar de goede interieur-ideeen voor het rapen lagen. Bovendien was het eten nog lekker ook. De volgende dag namen we al vroeg de bus om de giga-rit naar Guadalajara te maken, waar we tegen de avond aankwamen.
Ik was wel heel blij om de zee te zien en om eens weg te zijn uit de wijk, maar toch was ik toch ook opgelucht toen we thuis kwamen. Het contrast armoede – rijk vakantieoord was me net iets te veel van het goede, al hebben we ons wel heel goed geamuseerd. Waarschijnlijk mogen we in oktober nog een keer mee naar Guayabitos met een familie die we hier kennen.
Sinds we terug zijn in Artesanos, is er ook alweer heel wat gebeurd. Zaterdag zouden we normaal gezien rond 20 uur opgepikt worden om naar een trouwfeest te gaan. Toen we om 22 uur nog steeds in onze hipste feestkledij in ons huisje stonden te wachten, werd het duidelijk dat ze ons niet meer zouden komen halen (enkele dagen nadien bleek dat ze ons telefoonnummer niet hadden en ons niet hadden kunnen verwittigen). Om onze zieligheid te verdrijven, hebben we dan maar zelf een prive-feestje gebouwd, met Pieters kerstverlichting, mijn marginale muziek, Doriens glijdende schoenen en onze mooiste danspasjes.
Zondag zijn we met Carmen en Leo naar Tlaquepaque geweest, een onderdeel van groot-Guadalajara en een mooie stad. We zagen gigantisch veel keramiek, sjaals, Mexicaanse doeken, Mariachi’s… Dinsdag zijn we terug beginnen spelen met de kindjes, in het thema “cowboys”. Die avond werd Memo’s verjaardag gevierd op hun patio, met een cool soort Braziliaans groepje met veel jembes en trompetten. Donderdag was de papa van Memo jarig, wat iets bescheidener gevierd werd met gelatina. Vrijdag knutselden we apen, spinnen en krokodillen met de kinderen en zaterdag vierden we tussen het spelen door de verjaardag van Yola, en ook wel een beetje van moeke. Zaterdagavond ontdekte ik dat ik mijn portefeuille kwijt ben en zijn we met Memo en zijn vrienden naar een decadente discotheek geweest. Ondanks het feit dat mijn laatste Belgische kauwgommen tijdelijk in beslag werden genomen bij het binnenkomen, was het nog wel grappig. In het begin zit iedereen op een rijtje langs elkaar op een bankje aan de kant, met drank, elkaar te bekijken. Dan gaat plotseling het licht uit en wordt de muziek wat luider gezet, waardoor iedereen recht springt en begint te dansen. Dat die dansende Mexicaan langs mij Hans heette (of Gans, zoals ze hier zeggen), maakte het nog net dat tikkeltje grappiger.
Gisteren zijn we dan nog maar eens geconfronteerd met de grote contrasten van Mexico. Toen we op weg waren naar een gigantisch winkelcentrum waar ze een Bershka en een Zara hebben, begon het plotseling enorme hard te regenen. Op een kwartier zagen we alle straten vollopen met water, tot ze blank stonden, met de volledige wielen van de auto’s onder water. Wanneer je fonteinten uit rioolputjes ziet spuiten, omdat de riolen het water niet kunnen slikken, besef je wel dat wij ongelooflijk veel geluk hebben met onze infrastructuur en onze mogelijkheden. Ik kon stiekem wel in de grond zakken van schaamte dat ik zo’n dingen te zien kreeg op weg naar een winkelcentrum…
Morgen gaat de laatste speelweek van de schoolvakantie in, dus vanaf volgende week zal ons schema weer wat voller zitten. Voor de rest komen er nog wel wat feestdagen aan en zitten Natalie, Jeroen en Hanne bijna op hun vliegtuig richting Mexico. Het gaat echt heel goed dus, we amuseren ons en de tijd gaat er niet trager op vooruit. Ik denk dat ik stilaan lijstjes moet beginnen maken van wat we hier nog allemaal willen gedaan hebben voor december…
Groetjes!
Lore
P.S. Ziehier mijn nieuwe gitaar!
