2009 is al begonnen en ik ben alweer een aardig tijdje terug in België, in de vrieskou, maar ook in het zeer geapprecieerde gezelschap van mijn familie en mijn vrienden. Mijn allerlaatste weken in Mexico brachten we vooral bezoekjes aan onze vrienden en families, we maakten fotoboeken en kaartjes als afscheid, we probeerden nog zoveel mogelijk typisch Mexicaanse producten in te slaan, we wasten onze kleren, pakten in, maakten veel rommel, ruimden een beetje op en gingen naar vele veeele feestjes. Het afscheid nemen van de meeste mensen lukte nog net zonder een stortvloed aan tranen, vooral omdat ik niet besefte dat ik echt wel wegging en omdat ik toch de hele tijd in mijn hoofd zat met het plan om heel erg snel terug te keren. Nog altijd besef ik eigenlijk niet hoe het nu zit en ik heb mijn Mexico-ervaringen zeker en vast nog niet geplaatst. Ik heb mijn foto’s nog altijd niet durven bekijken uit angst voor een ernstige heimwee-aanval.
De terugreis was lang, maar eigenlijk ging het wel redelijk vlot. Afgezien van een buschauffeur met diarree (echt waar, die stopte om de zoveel tijd langs de kant van de weg om naar de bus-wc te spurten! We zijn daar maar wijselijk uitgebleven...) en een vertraging in Madrid (waardoor ik al moest gaan lopen van een hoop zagende Vlamingen) ging het best goed. De aankomst in Zaventem was een shock, veel meer dan de aankomst in Mexico acht maanden geleden. Bij de landing vlogen we eerst zo’n tien minuten door wolken en grijzigheid, om dan plots op een natgeregende, triestige grond neer te komen, langs een zielig bakstenen huisje. Ik weende bij het opstijgen van het vliegtuig in Mexico, maar ik weende veel harder bij de aankomst... Het geweldige weerzien met mijn familie was alsof ik acht maanden weggeweest was en het afscheid van Dorien was alsof ik acht maanden met haar op 10 vierkante meter had samengeleefd. In de auto op weg naar huis kon ik alleen maar “Ik wil terug – Ik wil terug – Ik wil terug...” bedenken.
Ondertussen gaat het wel al een stuk beter, vooral dankzij goed gevulde kerst- en nieuwjaarsdagen en dankzij enorm fijne alsook hilarische feestjes met mijn broers, zussen en vrienden. Hoewel ik op het verrassingsfeestje eventjes een vermoeidheidsdipje had door mijn wiplash/jetlag :), heb ik keikeikeihard genoten van die avond. Ik heb er nog een hele week over kunnen nadenken en nalachen. Hetzelfde geldt trouwens voor de avond nadien en voor oudejaarsavond, geweldig.
Enfin, dit zal wel de laatste blogpost zijn voor een tijdje. Wanneer ik terugga naar Mexico voor langer dan een paar weken, zal ik mijn verslaggeving misschien opnieuw opnemen. We zullen zien. Alleszins merci aan iedereen om dit te lezen, voor de – ahum – talrijke reacties, voor de vele mailtjes de afgelopen maanden en voor de aanwezigheid op de feestjes de afgelopen weken!
x Lore
