"Pinche pulpo!"

Door een kapotte computer en door een stomme internetverbinding, heeft het even geduurd voor ik weer van me heb laten horen. Ondertussen zijn we hier bijna 3 maanden en voel ik me hier al veel beter thuis. We spelen graag met de kinderen en in elke wijk hebben we zo ongeveer een vaste groep kinderen die elke keer komen. Doordat het vakantie is, is de opkomst groot, wat het nog veel plezanter maakt.



Ondertussen zijn alweer drie themaweken gepasseerd: de tijd, Indianen en heksen. De eerste week speelden we een soort “Een tegen Allen” tegen de tijd, we vlogen van de oertijd naar de toekomst en we knutselden wollen bollen en olifantjes op wasknijpers. De indianenweek was het ideale tijdstip om dromenvangers te knutselen. De kinderen waren heel enthousiast en naar het schijnt houden de knutselwerkjes echt de lelijke dromen tegen. Op aanraden van Miet speelden we ook “Ren Je Rot”, een spel dat uit mijn hoofd verdwenen was, maar dat ook erg aansloeg. De week nadien speelden we spelletjes om producten te kunnen kopen om heksensoep te maken. Vooral de moco en de pedo vielen in de smaak. Verder knutselden we spookjes en heksen.



De kinderen zijn heel enthousiast, wat het voor ons natuurlijk ook geweldig leuk maakt. Onze voorlopige recordopkomst is 35 kinderen, waar we toch wel heel trots op zijn. Af en toe zijn er nog wel situaties die je liever niet zou zien, maar de kinderen beginnen ons goed te kennen en dat doet veel. We blijven ons best doen om leuke activiteiten voor de kindjes te verzinnen.



Naast het spelen, gaan we vaak weg met mensen van hier in de buurt, wat me altijd heel goed doet. De wijk waar we wonen, komt me af en toe nogal benauwend over, en dat maakt het uiteraard nog fijner om eens te kunnen ontsnappen om leuke dingen te doen of te zien.

Sinds het vorige verslag (op de Artesanos-website) zijn we bijvoorbeeld nog twee keer op de ranch geweest, waar ex-drugsverslaafden tot rust kunnen komen. De eerste keer met de bus tot daar geraken zonder Pieter was een hele belevenis, maar het is gelukt – met de nodige vertraging. De mannen waren blij dat we nog eens een bezoekje brachten. De tweede keer op de ranch was het “bezoekdag” voor de families van de mannen, met een mis en eten. De mis van Padre Madrid, die meer dan twee uur duurde, was nog best interessant en we kregen de “kans” om het Onze Vader te bidden in het Nederlands en om onszelf even vooraan te komen voorstellen. Ik weet niet of de mensen veel van ons Spaans begrepen hebben, maar ze deden alleszins toch alsof ze luisterden. De Padre was content dat we er waren, denk ik.

Samen met de familie van Memo, van hier in de straat, en met Machteld, zijn we ook naar hun rancho geweest. Dat is eigenlijk gewoon een stuk grond en een afdak op de boerenbuiten, om te ontsnappen aan de stadslucht. De dag begon hectisch en vroeg, met een rit naar de markt, wat verderop. Daar voelde ik me nog eens echt in het Mexico van de boekskes, met veel kleuren en geuren, vrouwen in traditionele kleren en veel fruit, groenten en vlees. Na de markt reden we naar de ranch; het laatste hobbelige stuk achteraan in de laadbak. Amai, wat een natuur, niet normaal. Mango- en pruimenbomen, supermooie bloemetjes, bergen in de verte, een barbecue… Veel meer heeft een mens niet nodig. Na een zonnige, rustige namiddag en na een uiterst hevige regenbui, wandelden we in een dik uurtje terug naar beneden, waardoor het chiro-trektocht-gevoel wel heel erg de kop opstak. Echt, die natuur, zo groen en zo mooi, dat ik toch wel blij ben dat ik hier in het regenseizoen zit.



De communiefeesten zijn ondertussen ook gepasseerd. Mexicanen weten wel wat van feesten organiseren en met een tuin of een patio, eten, tequila en een jukebox kom je heel ver. Het feit dat de jukebox deze keer ook een karaoke-functie had, maakte het nog net dat tikkeltje grappiger.



Voor de rest drinken we wel eens een cocktailtje met Memo, gaan we naar de cinema (“Wall-E” is keimooi!) of naar de Starbucks. Ook de solden zijn niet aan ons voorbij gegaan. De Mexicaanse Zara is een exacte kopie van de Belgische. Met Louis en Betty, het Belgisch-Mexicaanse koppel, hebben we ook al een paar leuke dingen gedaan. Zo heeft Louis, als superkenner van San Juan de Dios, een megagrote overdekte markt, ons laten zien waar we de goedkoopste gekopieerde dvd’s en cd’s kunnen kopen. Ik heb me meteen een beetje laten gaan. Nu donderdag gaan we de beste koffie van Guadalajara drinken met hen. Bij de familie van Grecia hebben we ook de hele video gezien van het trouwfeest van bijna 2 maanden geleden. Heel grappig om jezelf op zo’n familievideo te zien. Ons cadeautje, een plak Cote d’Or, ingepakt in een paars papiertje met onze gelukwensen in het Nederlands en in het Spaans, was het eindshot van de film, wat we toch ook wel extreem cool vinden. Voor de rest kunnen we elk moment binnenvallen bij Doña Luz of Esperanza en er nog gewenst zijn ook. We zijn ook nog eens naar Tonala geweest, waar ik heb ontdekt dat mijn geduld sterk gegroeid is sinds ik hier zit. Volgende week zondag gaan we met Carmen en Leo naar Tlaquepaque, naar het schijnt een hele mooie stad. Dorien en ik plannen ook al een tijdje een tripje naar de zee, maar het is moeilijk om een datum vast te leggen, omdat er altijd wel iets te doen is wat we niet willen missen. Waarschijnlijk gaan we volgende week wel even op vakantie.



Het gaat hier goed, met andere woorden. Het feit dat we al bijna in de helft van onze projecttijd zitten, geeft me vapeurekes, want ik wil echt nog niet vertrekken. Natuurlijk blijven de kakkerlakken hier lustig rondscharrelen, blijven de mannen hier roepen en fluiten als je voorbijkomt (met een roodgeverfd gezicht naar huis lopen na de spelletjes trekt veel aandacht) en missen we thuis wel. Maar ik ben echt heel tevreden om hier te zijn en ik weet alvast dat het niet gemakkelijk zal zijn om terug te keren.



Tot snel!
x Lore