Met de kindjes gaat alles vlot en goed. We speelden in het sprookjesthema, maakten snoephuisjes, trommeltjes, schaapjes met watten, we trokken foto’s met een wegwerpfototoestel, verkleedden ons en beschilderden onze gezichten, maakten vingerpopjes en een grote “viva Mexico”. We hebben regelmatig veel kinderen en we staan er nog altijd van versteld hoeveel kinderen ons kennen. Er passeren ook heel wat kinderverjaardagsfeestjes, waar we graag geziene gasten zijn.
Naast de spelletjes gaat het leven nog veel sneller. De leuke uitnodigingen en gebeurtenissen blijven hier maar op elkaar volgen, zodat we bijna niet kunnen volgen. Het begon met de intrede van de Virgen de Zapopan, een Mariabeeld dat reist van kerk tot kerk en dat nu in Artesanos op bezoek kwam. Uiteraard – we zijn in Mexico – zorgde dat weer voor een groots volksfeest aan de kerk. Het beeld kwam aan in een auto, voortgetrokken en vergezeld door superveel roepende, zingende en dansende mensen. Heel raar om mensen zo uitbundig te zien voor een Mariabeeld, maar leuk om mee te maken. Aan de kerk stonden eetkraampjes, springkastelen, kermisattracties waar ik van mijn leven niet in zou gaan en een castillo, een soort vuurwerkinstallatie.
Het weekend voor 16 december gingen we met onze Mexicaanse vrienden op weekend naar Mazamitla, een heel mooi dorpje vol paarden en quadrimoto’s twee uur verderop. We spurtten van de spelletjes naar huis om ons klaar te maken, sprongen in de overdekte laadbak van de auto en gingen op weg, de pintjes binnen handbereik. Onderweg was het af en toe de billen dichtknijpen, omdat het keihard begon te regenen in de bergen, maar we geraakten er heelhuids. Daar bleek al snel dat ons zomerpulleke niet zou volstaan om de kou van den buiten van ons lijf te houden. Die avond gingen we naar het pleintje van het dorp, waar een groot feest aan de gang was. Nadien werd een afterparty gehouden in het supergrote huis, met amateur-vuurspuwers, kapotte zetels en veel leut. De volgende dag besloten we naar de watervallen te wandelen in de buurt. Omdat dat toch een eindje wandelen is, hadden er enkelen onder ons het briljante idee om op een paard te klimmen en de aftocht zo te doen. We stegen op, maar na vijf minuten was duidelijk dat het betaalde jochie geen drie paarden met vijf vrouwen met schrik in bedwang kon houden. De rest van de weg deden we te voet. Het was heel groen en ook mooi, met modderige paadjes, veel houten brugjes en hilarische fotosessies. De terugtocht was iets minder grappig, want ging anderhalf uur aan een stuk steil omhoog. Die avond reden we terug richting Artesanos, waar we nog genoten van een lonche (broodje) met panela (kaas). Wat een weekend, man.
Op 16 september passeerde de nationale feestdag van de Mexicanen, die uitgebreid gevierd werd door de fiere Mexicanen. Het oorspronkelijke plan was om naar de feesten in Lopez, een dorpje verder, te gaan, maar de regen strooide roet in het eten. Bijgevolg zijn we dan maar bij de familie gebleven, waar het heel gezellig werd. De gitaar werd bovengehaald, samen met de zangkunsten van de zonen. Mijn bijna-lievelingsliedje van hier kan ik nu samen met Sammy en Hector zingen. Na de zangstonde deden we dan een rondje “familiefoto’s trekken”, omdat nu echt de hele familie er was. De dag nadien gingen we met de hele bende naar nationale feestdag-optocht in Lopez. We zagen een obese politievrouw, militairen, schoolkinderen in rijtjes, de plaatselijke missen (ook van de derde leeftijd, haha), paarden, paarden en nog meer paarden. Nadien genoten we van de folklorische dansers, die het echt wel goed deden.
De week nadien vertrokken Lupe en Alfonso (de ouders van de familie) voor een weekje op reis. Die zaterdag gingen we naar een bar, waar we Heineken konden drinken, jiha! In de auto op weg hoorden we bovendien Love Is An Angel van Sylver, keigrappig. Daarvoor moet je dus naar Mexico komen... De dag nadien stonden we relatief vroeg op om met Poncho naar de baratillo te gaan, een zonder overdrijven gigantische rommelmarkt, vol nepdingen, tweedehandse rommel, boecht en af en toe iets interessants. ’s Avonds was het verjaardagsfeestje voor het dochtertje van Elie, Valentina, die twee jaar werd. Het werd een feestje met veel tamales, taart, ballonnen, stoelendans en luide muziek. De dag nadien kwam Koen aan, die hier een jaar geleden ook zat met de vzw. Dinsdag bakten we pannenkoeken voor de familie en donderdag brachten we een uitgebreid bezoek aan Esperanza, met veel eten en genoeg echte Belgische jenever. Vrijdag, toen we pas thuis waren van de Engelse les, kwam Poncho, de zoon van de familie, ons onverwachts vragen of we mee wouden gaan mais plukken in een maisveld wat verderop. In den dark in een maisveld stappen is een ervaring, maar ze nadien op de barbecue leggen en ze opeten met de hele familie en met een bekertje bier is nog veel leuker. De volgende dag waren het alweer feesten in Toluquilla, nog steeds voor de Mexicaanse nationale feestdag, met mariachi’s, banda en veel volk. Zondag werd het feest in Toluquilla verdergezet met een optocht, vergelijkbaar met die twee weken voordien in Lopez, maar iets groter en met meer paarden. In de namiddag mochten we naar het eerste verjaardagsfeestje van Victor, de kleinzoon van Doña Luz. We leerden het piñata-liedje, zagen hoe Doña Luz zich enorm amuseerde met schuimspuitbussen, aten de beste pozole die ik hier al gegeten heb en bewonderden de enorm snelle vorderingen van het huis van Carmen en Leo, de architecten.
Maandag gingen we met Koen en twee Mexican friends naar het centrum, waar ik alweer nieuwe schoenen kocht. Het is echt niet normaal hoe snel schoenen hier verslijten. Mijn Asics hebben nog een zool van een halve milimeter en een gescheurde bovenkant. Dinsdag was dan de langverwachte dag aangebroken: Manu Chao trad op in de arena van Guadalajara. De avond begon met een kapotte telefoon en dus met misverstanden, maar dat was al snel vergeten eens we met de mannen in de auto zaten. Het viel Dorien en mij allebei op dat je op zo’n evenementen je vrienden en familie thuis echt wel mist, al was het natuurlijk wel heel plezant. Manu Chao was in form, de Mexicanen ook, en de bierbekers waren gigantisch. We hebben bovendien goed gebruik gemaakt van het feit dat je kan roepen wat je wil in zo’n Spaans-sprekende massa.
Dat was dus eergisteren... Gisteren zijn we met Memo en Koen naar Mamma Mia: The Movie gaan kijken in de cinema. Met momenten werden het Abba- en musical-gehalte en de plaatsvervangende schaamte me even te veel, maar ik heb toch goed kunnen meezingen en zelfs moeten lachen.
Behalve naar feesten gaan, doen we af en toe ook nuttige dingen. Zo zijn we pas voor de eerste keer naar de wasserette geweest. Normaal gezien wassen we met de hand, maar op een badhanddoek ben je echt wel heel lang bezig, en dan nog is dat niet superproper. Afgezien van het feit dat de wasmachine uit de Middeleeuwen leek te komen, dat er een hele vuile modderbroek bijzat en dat het regende toen we onze stapels was wilden laten drogen, was het toch voor herhaling vatbaar. Voor de rest heb ik ook voor de eerste keer in mijn leven echte Mexicaanse chile gemaakt. Omdat niemand mij de juiste hoeveelheden van de tomates en van de chile verde had verteld, bleek hij nogal pikant uit te vallen. Zelfs de echte Mexicanen hadden het moeilijk om van mijn fabricatie te eten.
Tot slot nog even melden dat de fluitconcerten wanneer we passeren hier precies met de dag aangroeien. Een paar weken geleden werd het toppunt (hopelijk) bereikt toen we werden nagefloten door begrafenisondernemers in dienst. Deze week bood een onbekende man mij zijn telefoonnummer aan, waar ik toch maar vriendelijk voor bedankt heb.
Tot zover de avonturen van Lore in Mexico voor deze week. Het gaat er hier tegenaan tot en met, maar we genieten ervan met volle teugen. Over een paar dagen beginnen de Oktoberfeesten in Guadalajara, wat alweer veel goeds belooft. We persen bovendien onze laatste restjes inspiratie uit ons brein om de kinderen nog enkele weken enorm veel plezier te bezorgen.
Tot steeds sneller!
x Lore
Geen opmerkingen:
Een reactie posten