Week 1

Eindelijk, een beetje tijd om wat aan Mexicaanse verslaggeving te doen. Onze eerste week zit erop, maar het lijkt al veel langer geleden dat we op het vliegtuig stapten.

Onze eerste dagen in Mexico City waren best overweldigend. Vanaf het moment dat we dicht genoeg bij de grond vlogen om de huizen te zien, voelde ik een kleine cultuurshock opborrelen. Het is hier eigenlijk redelijk vuil, onordelijk, overal staat eten, veel politie, heel veel trucks met een laadbak vanachter waarin mensen vervoerd worden... Het is duidelijk dat we een eindje van huis zijn.

Nadat Pieter ons de eerste avond opgehaald had aan de luchthaven, hebben we geslapen in een mooie jeugdherberg. De dag nadien (woensdag) hebben we door Mexico City gewandeld en gemetrood. Sjieke stad, heel groot, levendig, veel geuren, veel mensen, veel eten. Aan Gitte: we did see squirrels (en ook grote konijnen)! Ik heb er speciaal een foto van genomen. Die avond hebben we weer goed geslapen in de jeugdherberg en de dag nadien zijn we dan vertrokken richting Guadalajara, naar ons huisje. De busreis was wel ok en de twee oudste zonen van de gastfamilie (Poncho en Martin) zijn ons dan komen halen aan het busstation met de camioneta. Het werd onze eerste rit in de laadbak van een truck, heel grappig. 's Avonds hebben we gegeten met de familie: tortilla's met rijst en bonen, wel lekker.

Vrijdag en zaterdag hebben we goed gespeeld met de kindjes; het grote doel van deze reis. De kinderen zijn heel lief, maar ook hier is het duidelijk dat we niet in Belgie zijn. Er wordt bijvoorbeeld al eens met stenen gegooid als er iemand boos is. Maar ik doe het graag. Ik kijk ernaar uit om mijn giga-ideeen uit te werken en veel kindjes te entertainen.

Zondag en maandag zijn we naar de ranch buiten de stad gegaan. Daar worden drugsverslaafden opgevangen in een 14 maanden durend programma. De ranch is het eerste deel van het programma. De mannen leven daar min of meer in afzondering, praten over hun problemen en proberen tot zichzelf te komen. Er wordt wel veel gelachen, Mens-erger-je-niet en domino gespeeld. De rit richting ranch was op zich al memorabel. De Padre had ons een lift geregeld, dus we werden opnieuw in de laadbak geladen. Na een tijdje rijden zagen de chauffeur en zijn vrouw dat we het wel heel warm kregen, dus stopten we even aan een tankstation. Daar wilde de man ons absoluut iets te drinken kopen. Bovendien haalde hij zijn grote parasol boven. Even dachten we dat die parasol wel dicht zou gedaan worden bij het rijden, maar daar waren we fout. Het was wel lachen: met drie in de laadbak van een truck, met een open parasol, racend over een grote autoweg. Op de ranch zijn we dan helemaal tot rust gekomen. De wc[s waren proper, de natuur heel heel mooi, we hebben paard gereden, tequilavelden gezien (zie foto), appels geplukt en veel bonen gegeten.

Maandag zijn we via de Gigante (ongeveer de Carrefour, een paradijs!) naar huis gereden met de bus. 's Avonds hebben we vis met purree gemaakt voor onszelf, wat toch eens een verademing was. Gisteren (dinsdag) was een hele drukke dag, met kinderopvang, spelen in 2 wijken en de cena (avondeten) met de familie. We beginnen meer en meer te verstaan van wat de mensen ons zeggen, maar het blijft niet simpel om niet veel te begrijpen en te kunnen zeggen. De familie ia wel heel lief en hartelijk. Straks gaan we nog les geven in het schooltje in de wijk. Ik ben heel benieuwd naar hoe het hier zijn gang gaat.

Het gaat hier goed, met andere woorden. Er gebeurt zoveel, dat ik waarschijnlijk meer dan de helft vergeet te vertellen. Ik probeer zoveel mogelijk in mijn hoofd op te slaan, wat het natuurlkijk niet minder vermoeiend maakt. Maar ik ben blij dat ik hier ben en ik heb veel zin om er echt echt aan te beginnen.

Nog eens bedankt voor alle mailtjes; ik ben heel blij om wat te lezen over het thuisfront.

Groetjes!

x Lore

Ons adres:

Lore Van Brabandt

Familia Flores Castañeda

Calle Clarificadores 5071

45590 Col. Artesanos

Tlaquepaque, Jalisco

MEXICO

Post komt aan, zegt Pieter!