“Yeah but, no but...”

Waar ik tot nu toe het meest mee gelachen heb:

- met Dorien en Pieter, hele dagen lang;
- met de glijbaan en de jetski in het zwembad met Esperanza;
- met het dansje van de man in Dinosauruspak in het circus (en de marginaliteit / surrealiteit van het circus in het algemeen);
- met de gesmolten bekertjes en de kilo’s kaarsvet tijdens de avondoptocht voor Pinksteren (de slappe lach tijdens een stille optocht, is niet handig).

Waar ik mij het meest over verbaas:

- de vriendelijkheid van de mensen, en wat ze allemaal voor ons over hebben;
- dat ik mij soms een beetje voel alsof ik in de jaren 50 leef;
- onze vermoeidheid;
- hoe snel sommige mensen kunnen praten;
- dat hier een man met een ijskar rondrijdt met mijn naam op.

Wat ik het zieligst vond:

- de aap met een zenuwtrek in de zoo;
- sommige vuile kindjes met snottebellen tot achter hun oren.

Wat ik mis:

- iemand die meelacht met “Yeah but, no but...”;
- een pintje gaan drinken met mijn vriendinnen en vrienden;
- danspasjes aan de tv en in Fran haar kamer;
- mijn bed, ons gezin, mijn vrienden en vriendinnen;
- een stofzuiger en een wasmachine.

Wat minder leuk is:

- Andre Diarree;
- de angst dat mensen gaan vragen wat ze juist gezegd hebben, als je net vol overtuiging, maar onterecht, hebt beweerd dat je verstond wat ze zeiden.

Wat ik hier het liefste doe:

- dansen op de patio van ons huisje;
- ’s avonds een pintje drinken in ons huisje;
- heel veel nieuwe mensen leren kennen;
- tevreden kindjes zien en horen;
- mijzelf tevreden voelen over onze activiteiten en zien dat wat we doen aanslaat;
- in de laadbak van een pickup een eindje rijden.

x Lore