Kippenpoten te koop

Amai, de tijd vliegt hier als een straaljager die de geluidsmuur doorbreekt. Ondertussen zijn we 29 mei gepasseerd, wat betekent dat we al een maand van huis zijn. Het begint te lopen, maar af en toe is het toch nog een beetje zoeken naar Spaanse woorden, routine, energie en de beste manieren om de dagdagelijkse dingen te doen.

Vorige week zijn we met onze eerste themaweek begonnen: ridders. We speelden spelletjes om ervoor te zorgen dat het haar van de prinses in de toren groeide, zodat de ridder / prins naar boven kon klimmen, we zochten naar de juiste kleuren voor de ridderkleurplaten, knutselden een riddermobiel, een zwaard, een schild en een prinsessenhoed. Vooral ons eigenhandig gemaakte bezemsteel-paard viel in de smaak.

Op woensdagavond zwaaiden we Pieter uit, die voor twee weken op reis vertrok. Na een bakje frieten (goed geprobeerd, maar toch...) bij Grecia en familie en na sushi en postre bij Carmen en Leo reden we naar de buscentrale, waar Pieter gelukkig nog een plaatsje in een bus richting Mexico City te pakken kreeg. Als verlaten schaapjes zonder onze tolk, keerden we terug naar ons huisje, waar nu net iets meer ruimte is.

Zaterdag trouwden Vero en Jesus (familie van de mensen waarmee we onder andere naar de zoo zijn geweest) voor de kerk en wij mochten naar hun gigantische feest. Meteen na het spelen, zijn we – in onze verfkleren – in de mis gaan zitten. Amai, die familie, opgedirkt tot en met! We voelden ons een beetje marginaal, maar tegen de avond waren we helemaal ready to party. In de feestzaal (eigenlijk buiten, overdekt) zaten Vero en Jesus op hun troon te blinken. Het feest was heel gezellig en grappig. Toch een beetje anders dan bij ons. We hebben een beetje banda gedanst (de ene al met een betere danspartner dan de andere), we hebben geld op de bruid en bruidegom mogen spelden, het bruidsboeket proberen te vangen (mislukt) en nog wat meer gedanst. Het was echt heel leuk.

Zondag hebben we nog eens uitgeslapen, voor zover dat hier kan. De poort blijkt even luidruchtig in het weekend als in de week. Ook de honden en de trein houden geen rekening met onze slaapbehoeften in de ochtend. ("Hoe gaan we die honden vermoorden?") ‘s Avonds hebben we de activiteiten van volgende week voorbereid op de patio van ons huisje, met een pintje bij kaarslicht. Maandag zijn we naar het centrum van Guadalajara getrokken om terecht te komen in een paradijs van knutselwinkels. Er zijn ook wel degelijk fatsoenlijke kleren te vinden, want zowel Dorien als ik konden het niet laten een t-shirt te kopen. Ok, ik twee t-shirts. En schoenen.

Dinsdag zijn we aan onze tweede themaweek over de zee begonnen met waterspelletjes. Woensdag geven we les in het vijfde en zesde leerjaar van San Jose. Vorige en deze week ging het over de wereld. Onwaarschijnlijk hoe weinig kinderen van 11 jaar weten over de wereldkaart; hopelijk kunnen ze nu dankzij ons wel aanduiden waar Afrika ligt. De meester van het vijfde is trouwens een super-dude: heel geinteresseerd, enthousiast en open. We hopen er een cool projectje te kunnen uitwerken.
Donderdag hebben we tussen het spelen door even tijd om naar de supermarkt (Soriana) wat verderop te gaan. Omdat we Doña Luz al even niet gezien hadden, gingen we eerst bij haar een jugo drinken en een stukje taart (met mieren) te eten. Daar bleek dat zij ook naar de Soriana ging, dus mochten we mee met de auto. We zeiden niet nee, want met de auto is uiteraard sneller dan met de bus! NOT. “Ahorita” betekent niet “nu”, niet alle camionetas zijn comfortabel en “een kwartiertje naar de slager” kan al snel een uur worden. Maar we hebben de hobbelige wegen overleefd en konden ons eens duchtig laten gaan in de Soriana. Sinds ik een nieuw hoofdkussen heb, is mijn bed bijna zo goed als thuis.

Donderdagavond hebben Carmen en Leo ons meegenomen naar de ouders van Leo. Zij wonen wat verder in Guadalajara, dus hebben we meteen een kleine sightseeing tour by night gekregen. Sommige stukken van de stad lijken toch meer op thuis dan je zou denken. De mama van Leo is geweldig goed in het maken van Tamales, een typisch Mexicaans gerecht gerold in maisblaren. Het waren inderdaad de beste die ik al gegeten heb. Ook daar werden we weer overdonderd door de vriendelijkheid van de mensen. Al zijn we eigenlijk wildvreemden, opnieuw werden we ontvangen als hun dikste vrienden.

Vrijdag gingen we naar de markt, hier een klein beetje verderop. Daar hebben we ook weer onze ogen uitgekeken en nuttige dingen aangeschaft (waarvan we ons wel eens durven afvragen hoe lang ze zullen leven). Naast fruit, groenten, wekkertjes, tupperware-dozen, levende en dode vissen, kleding, medicijnen en allerhande prullen, verkopen ze hier ook heel mottig vlees. Kippenpoten, varkensvel om te frituren, in elkaar gevlochten darmen... Het is elke keer slalommen om die dingen te vermijden. We hebben ook eindelijk de hond met dreadlocks gezien waarover Pieter het al had.

Na de markt knutselden we in Lomas en in San Jose een waaiertje zoals je ze aan de Belgische kust vindt. Amai, wat een succes was me dat! Waar we begonnen met drie kinderen, eindigden we met 17. Het waaide af en toe redelijk hard, dus de waaiertjes werkten nog ook. De gezichtjes van die kinderen; onvergetelijk.

Gisterenavond, zaten hier twee Belgen op onze patio toen we thuiskwamen. Machteld, een vorige vrijwilliger en Ken, een vriend van haar, zijn op reis in Mexico en kwamen eens een bezoekje brengen. We waren blij nog eens Nederlands te kunnen praten met andere mensen. Ook de Humo’s waren meer dan welkom! Vandaag zijn Maggie en Homero Simpson (de bijnaam voor Ken) mee gaan spelen in Lomas, waar een extra paar helpende handen nooit te veel is.

Voor de rest kan ik nog veel vertellen over het nagefloten en –geroepen worden, het lopen om de trein voor te zijn (anders sta je daar dus echt 10 minuten), over muggen, mieren en kakkerlakken, over dubieuze geuren, over vuilnisophalingen ‘s morgens vroeg... Er gebeurt veel, de tijd vliegt (nogmaals) en er staat ons nog veel te wachten. Morgen mogen we naar een doopfeest, dinsdag moeten we koken voor de het avondeten met de familie, woensdag is Pieter weer eventjes in de wijk... En ondertussen moeten we tijd maken om onze activiteiten voor te bereiden, uit te werken en natuurlijk te doen met de kinderen. Het is niet altijd even simpel om de kinderen mee te krijgen, om ze rustig te houden, zonder ruzie, maar toch enthousiast. Ook het grote verschil in leeftijd maakt het er niet gemakkelijker op. Soms lukt het goed en zijn er vanaf het begin veel kinderen, maar af en toe moeten we hen ook gaan zoeken in de straten. Bovendien kunnen er elk moment kindjes aankomen die mee willen spelen, of kunnen er kinderen vertrekken, omdat hun mama hen roept, of omdat ze het beu zijn. Dorien en ik gaan zo snel mogelijk proberen om reclame te maken, zodat er nog meer kinderen ons kennen en weten dat ze kunnen komen spelen. We hebben er alleszins steeds meer zin in (na goede dagen nog heel veel meer) om hier heel wat werk te verzetten.

Bedankt voor alle nieuwtjes van thuis! Ik ben altijd heel blij als ik wat mailtjes kan lezen...

Groetjes,
Lore