Help, er woont een kabouter in ons huis!

Weer twee weken verder; tijd voor nieuws van onze kant! Het gaat nog steeds goed hier. Soms hebben we het een beetje moeilijk, omdat de kinderen niet altijd reageren hoe je zou willen, omdat we toch in een heel andere cultuur zitten, omdat we drukke dagen beleven en omdat al het vorige veel energie vraagt. Maar we zijn hier heel graag en we genieten ervan.

Ondertussen is er alweer veel gepasseerd. Het doopfeest twee weken geleden was bijvoorbeeld gigantisch gezellig. In een tuin van een nonkel, een zeil gespannen als bescherming tegen de zon, enkele tafeltjes, eten, bier, tequila, frisdrank en een Mexicaanse jukebox. Zo ga ik feesten geven als ik terug ben!

Vorige week was een hele snelle week, met “het lichaam” als thema voor de spelletjes. De ideale gelegenheid om Het Grote Gehandicaptenspel te spelen. De kindjes genoten ervan om een handicap uit de pet te trekken en om een tijdje een spel te spelen met slechts een arm, geen vingers, op een been, geen ogen of zonder oren. Woensdag hebben we op school met succes decoratie voor de kale klassen geknutseld. Chaotisch was het uiteraard, maar we waren blij met het resultaat. Terwijl we in het zesde leerjaar druk aan het uitleggen waren, kwam Dorien er ineens achter dat er een oude bekende op de speelplaats zat te wachten: Pieter; terug van op reis, klaar om zijn laatste adiossen in de wijk te zeggen en om zijn valies zo vol mogelijk te proppen. Dat werd meteen gevierd met een cena met de familie. Donderdag zijn we, na een speeldag, de start van de nieuwbouw van (architecten) Carmen en Leo gaan inspecteren. Een huis bouwen lijkt hier heel snel te gaan. We hopen dat we het volledige huis zullen kunnen bewonderen voor we hier vertrekken. Vrijdag was het alweer tijd om in de buscentrale afscheid te nemen van Pieter met vele kilo’s bagage. Zaterdag knutselden we macaronikettingen in Lomas en San Jose. Het was – laat ons zeggen – een leerrijke ervaring. We weten alvast hoe we het de volgende keer niet meer moeten aanpakken, als we vervelende kinderen willen vermijden.

Voor zondag had Alfonso ons gevraagd om de kinderopvang van een parochiebijeenkomst te verzorgen. Omdat het duurde van 9 tot 16u, hadden we ons best gedaan om zoveel mogelijk spullen en speelideeen mee te krijgen. Het was best leuk om eens met volledig andere kindjes bezig te zijn en Alfonso, Lupe, de Padre en de kinderen leken tevreden. Maandag waren we uitgeput van een extra lange week, dus hebben we onze activiteit gehouden op chillen met die billen (De Vliegeraar gelezen: uit!) en naar de supermarkt karren. Ook de voorbereiding van de volgende week moest natuurlijk gebeuren. Het thema: el pirata.

Omdat het dinsdag serieus regende en omdat de lessen voor de mama’s op dinsdag- en donderdagvoormiddag gestopt zijn, vreesden we voor het aantal kinderen dat zou komen opdagen. Gelukkig hadden onze vaste namiddagkindjes (alweer) geen school en kwamen zij luid joelend aangelopen. In tegenstelling tot wat wij ervan denken, houden de meeste kinderen hier blijkbaar van regen. Na tien minuutjes fietsen door de grootste plas aan de kerk, konden we beginnen aan het met crepepapier-bolletjes inkleuren van onze nachtelijk getekende, levensgrote piraat. In de namiddag verdienden we Piratos (piratengeld) om kleren te kunnen kopen voor de blote piraat. Aan het einde van de namiddag droegen alle piraten gelukkig opnieuw een broek.

Ondertussen kregen we in de mot dat het weer aan het omslaan is en dat werd wel extreem duidelijk op woensdag. Omdat de school nog steeds gesloten was (“cursus” voor de leerkrachten), konden we geen les gaan geven, dus zijn we nog eens naar het centrum getrokken. In de bus op weg naar Guadalajara zagen we pas hoe de regen de omgeving hier aantast. Op vele plaatsen staan de straten meteen blank en door de hoogteverschillen geeft dat hier modderrivieren, waarin al het vuilnis van op de straten natuurlijk wordt meegesleurd. Het zicht van deze wijken in zonlicht of in de regen verschil enorm. Een grijze lucht maakt in mijn ogen alles meteen tien keer triestiger en armoediger.

Donderdag leek het weer al iets beter en in San Jose maakten we de grote piraat af. ’s Avonds speelden we het Piratos-spel in Lomas, wat resulteerde in een klein fiasco. Kinderen die vechten en met stenen gooien, die alles doen behalve luisteren, die zeggen dat ze goed gaan spelen, maar twee minuten later keihard aan iemands haar trekken, die vriendjes gaan halen om mee te vechten... Het was de eerste keer dat ik er echt over dacht om het gewoon te laten voor wat het was en om voor het einde van de twee speeluren naar ons huisje terug te keren. Achteraf ben ik wel blij dat we dat niet gedaan hebben, maar ik hoop toch dat het volgende week donderdag iets vlotter verloopt. ‘s Avonds bleken Machteld en Ken terug in Artesanos te zijn, waarna een patio-praatje volgde.

Gisteren gingen we nog eens voor het Piratos-spel in Lomas. Afgezien van een geblutste vinger bij het coolste kindje van de hoop, ging het eigenlijk heel goed. In de namiddag verfden we al zingend piratensjaaltjes, waarvan we hopen dat de kinderen het gaan meebrengen als ze komen spelen. Een sjaaltje is altijd handig als blinddoek, staart, vlag, Siamese-tweelingen-verbindstuk... Nadien gaven we nog eens een Engelse les, waarover we eindelijk eens tevreden konden zijn. De lessen zijn niet altijd even simpel om te geven, omdat er een groot niveau- en leeftijdsverschil is tussen de leerlingen. We hopen dat ons kaartjessysteem met woordjes (een beetje zoals in het eerste leerjaar) werkt, omdat we hen graag willen aanleren om zinnen te vormen: Dat leidt soms tot hilarische gebeurtenissen, die we de hele week navertellen en oprakelen.

’s Avonds vierden we de 50e verjaardag van Alfonso, de vader van de familie. Omwille van Alfonso’s dieet wilden we niet echt een grote plak chocolade geven, dus hebben we een ananas-mannetje gemaakt, vergezeld van een kleine reep chocolade. Het mannetje viel in de smaak en de cena was heel gezellig.

Vandaag gingen we in Lomas en in San Jose op zoek naar de piratenschat. Omdat het op zaterdag catechese is, hebben we dan altijd veel kinderen, en anderen dan anders. Het was heel fijn, op beide plaatsen. Nu is het weekend, wat op dit moment wel welkom is, eerlijk gezegd. Morgen gaan we met Carmen en Leo naar Tonala, aardewerk kopen, en naar Guadalajara. We hopen dat de voorspelde giga-storm (“zoals nooit tevoren!”) zijn manieren houdt en dat we morgen niet kunnen zwemmen op ons koertje.

Groetjes!

Lore

P.S. Die kabouter van de titel is Dorien!